چقدر دلم گرفته.

خیلی خسته ام خیلی.

کاش...

بارالها چرا زمانی که دل در وجود انسان نهادی، روح ناب عشق را در آن دمیدی، با گرمای وجودت به آن جان دادی، شکیبایی غمش را دریغ داشتی؟ مگر از میان تمام مخلوقاتت دل نبود که سجذه بر آن واجب شد بر تمام ملائک درگاهت؟ بی دل جه تفاوتی میان انسان و سنگ بود؟ چرا این عهد با انسان بستی؟ عهدی که کوه ها با آن همه عظمت از زیر آن شانه خالی کردند. مگر خود نفرمودی که دل را نهادم تا با گوهر درونش مرا بشناسید، عشق زمینی را آفریدم تا با آن مرا درک کنید؟ خداوندا، باز سفره دل مقابل تو گشودم تا حال نزازم را دریابی. این بار دل خسته است دگر توانی برایش نمانده

               درد هجران بی قرارم کرده است        فرقت یارم نزارم کرده است

        رشته دل از دلش ببریده اند        دوستداران بی نوایم کرده اند

خيلی سخته كه بغض داشته باشی ، اما نخوای كسی بفهمه
خيلی سخته كه عزيزترين كست ازت بخواد فراموشش كنی
خيلی سخته كه سالگرد آشنايی با عشقت رو بدون حضور خودش جشن بگيری
خيلی سخته روز تولدت ، همه بهت تبريك بگن ، جز اونی كه فكر مي كنی به خاطرش زنده ای

به کسی که دانسته و یا ندانسته زندگی مرا به ویرانی کشاند:

من که تسبیح نبودم تو مرا چرخاندی

مشت بر مهره تنهایی من پیچاندی

مهر دستان تو دنبال دعایی می گشت

بارها دور زدی ذهن مرا گرداندی

ذکرها گفتی و بر گفته خود خندیدی

از همین نغمه تاریک مرا ترساندی

بر لبت نام خدا بود، خدا شاهد ماست

بر لبت نام خدا بود و مرا رقصاندی

دست ویرانگر تو عادت چرخیدن داشت

عادتت را به غلط چرخه ایمان خواندی

قلب صد پاره من مهره صد دانه نبود

تو ولی گشتی و این گمشده را لرزاندی

جمع کن رشته ایمان دلم پاره شده ست

من که تسبیح نبودم، تو چرا چرخاندی